بیش فعالی(ADHD) یا اختلال نقص توجه یکی از شایعترین عارضههایی است که عموماً در سنین پایین قابل مشاهده است.
بر اساس تحقیقات، چیزی در حدود ۳ تا ۵ درصد از کودکان کمتر از ۷ سال و نوجوانان در دوران بلوغ با این عارضه روبرو می شوند. ابتلا به این عارضه ممکن است با مشکلات متعددی نظیر تحرک بیش از اندازه و ناتوانی در تمرکز همراه باشد.
در بعضی از منابع با نام اختلال کم توجهی – بیش فعالی از این اختلال یاد شده است.
این اختلال (adhd) می تواند به دو دلیل اصلی به وجود آید :
- ژنتیکی
- محیطی
- آسیب مغزی (که افراد جزو عوامل محیطی می دانند)
- عوامل عصبی و شیمیایی
- عوامل عصبی و فیزیکی
- عدم تمرکز روی کار یا مسئله ای
- نمی توانند برای مدتی آرام و بیتحرک باشند.
- به راحتی دچار حواس پرتی می شوند.
- افراد مبتلا به نقص توجه، نمیتوانند منتظر به پایان رسیدن صحبتهای سایرین بوده و دائماً حرف دیگران را قطع میکنند
- به راحتی وظایف محول شده را فراموش می کنند یا ترتیب انجام آن ها را از خاطر می برند.
- عموما نسبت به موضوعات بی توجه هستند.
- عدم توانایی در برقراری نظم و انضباط
- رعایت نکردن اصول و قوانین
علاوهبرآن چه گفته شد، طیف گستردهای از رفتارها و واکنشهای فردی یا ناهنجاری ها ممکن است در این افراد بروز کند که میتوان ان ها را از بارزترین نشانههای این بیماری دانست.
بیماری ADHD در بزرگسالان
بیش فعالی بزرگسالان یک بیماری محسوب می شود که حدود ۲.۵٪ تا ۵٪ از جمعیت بزرگسال را تحت تأثیر قرار می دهد و برخی تحقیقات نشان داده که این نرخ ممکن است در حال افزایش باشد. بیش فعالی بزرگسالان معمولاً از عدم درمان این اختلال در زمان کودکی ایجاد می گردد و همچنان در حالی که این اختلال نسبتاً شایع است، اغلب تشخیص داده نمی شود و درمان نمی شود و کمتر از ۲۰٪ از بزرگسالان مبتلا به این بیماری تشخیص و درمان مناسب را دریافت می کنند.
تحت درمان قرار نگرفتن این بیماری در بزرگسالان می تواند منجر به مشکلات اضطراب، افسردگی و سوء مصرف مواد شود.
همچنین می تواند در روابط افراد نیز بسیار تاثیرگذار باشد وقتی یکی از افراد مبتلا به بیش فعالی است، ممکن است در تمرکز روی شریک زندگی خود مشکل داشته باشد و به سادگی منحرف شوند. افرادی که علائم درمان نشده دارند نیز ممکن است چیزهایی را بدون در نظر گرفتن پیامدها بگویند یا انجام دهند که می تواند منجر به بحث و حتی در بعضی مواقع جدایی زوج ها از یکدیگر شود.
علل بروز بیش فعالی یا ADHD
هنوز دلیل مشخصی و دقیقی برای بروز آن پیدا نشده است.
اما اکثر پزشکان این فرضیه را قبول دارند که این بیماری، یک اختلال عصبی ژنتیکی است زیرا یکی از مواردی که در تحقیقات و آزمایشات علمی که بر روی این بیماران انجام شد، ثابت شده است، که کاهش دوپامین از اصلی ترین عوامل مؤثر در به وجود آمدن ADHD است. دوپامین یک ماده شیمیایی است که ترشح آن به شکل قابل توجهی بر روی فعالیت های مغز و بدن انسان تأثیر گذاشته و به انتقال سیگنال های عصبی کمک می کند. این ماده در ایجاد پاسخ ها و واکنش های عاطفی مؤثر است.
همچنین در آزمایشات دیگر نشان داده شده که سلول های خاکستری مبتلا به این اختلال کمتر از افراد دیگر است.
